अथांग कोलाहलाच्या मध्यात वाद्यांच्या तालाची रिंगणं… हृदयात रेंगाळणारं कंपन मागे सोडणारी…

उन्मादाने नाचणारी पावलं…खोल हुंकार देत आदळणारं टिपरू…

सगळ्याच्या मध्यात…. जणू सगळ्यांचा एकमेव मानबिंदू असलेला ध्वज… असा नाचत लहरणारा, जणू त्याला ध्वजदंडाची…ती तोलून धरणाऱ्या चिवट कणखर हातांची मदतच लागत नसावी!!

तो नाचतोय म्हणून सारे नाचत आहेत… तो फडकतो म्हणून टिपरातून हुंकार येत आहेत…

तो म्हणजे या सगळ्यांचा परमोच्च बिंदू…अन तोच या सगळ्याची सुरुवातही…

हा केवळ उन्माद नाही… धिंगाणा नाही…

मद्याची उफराटी नशाही नाही….

रोजच्या आयुष्यात आम्ही लढतोय तोच हा जोहार आहे…

सोपं अन सामान्य ते डावलून पेललेलं असामान्यत्वाचं शिवधनुष्य आहे…

आंधळेपणाने नाही तर “बुद्ध्याचि” घेतलेलं सतीचं वाण आहे….

प्रत्येक धीराच्या निर्णयाची कणखर धार आहे…

आमच्या पावलांना धरणीहून अचल आधार आहे…

हा आमचा अहं नसूनही अभिमान आहे…

आमच्या विवेकाचा, जबाबदार कर्तबगारीचा चढता आलेख आहे….

ऋजुता…निरागस प्रेम..अन समर्पण आहे…

हा आमचा सत्यावरचा विश्वास आहे…

खोल आत जपलेल्या देवत्वाचा फक्त एक…छोटा आविष्कार आहे…

 

एका क्षणी सगळा कोलाहल ऐकू येईनासा होतो… वाद्यांचा हुंकार एकसंध अनाहत ऐकू येतो….

पाय उरतात ना हात…. अशरीर अस्तित्वाचा एकच पुरावा इथे उरतो….

तो आकाशात खोचलेला ध्वजाचा कळस…

 

Advertisements